woensdag 11 maart 2026
tegenstrijdig
bijvoeglijk
In tegenspraak met zichzelf of iets anders, twee elementen die tegelijk waar zijn.
Schakering
Preciezer dan "verwarrend": het tegenstrijdige heeft twee elementen die allebei waar zijn en toch niet samengaan.
“Zijn gevoelens waren tegenstrijdig: hij wilde én gaan én blijven.”