Όλες οι προηγούμενες λέξεις.

Αλληλεπίδραση ή διάσπαση σε δύο μέρη.

Ένα σύμβολο ή σημάδι που επικυρώνει την αυθεντικότητα.

Εκείνο που είναι στεγνό ή στερείται υγρασίας.

Ένας χώρος που δημιουργεί μια αίσθηση ασφάλειας και ηρεμίας.

Ένας που αγαπάει ή είναι προσηλωμένος στον άνεμο.

Συμβάντα ή γεγονότα που εκτυλίσσονται.

Κατάκριση ή κατάρα, συχνά θρησκευτικού χαρακτήρα.

Λουλούδι που συμβολίζει την ευθραυστότητα και την ομορφιά.

Η τέχνη της δημιουργίας καινοτόμων εικαστικών έργων.

Η αγάπη και η έλξη προς τον ξένο, τον άλλο.

Υλικός ή πνευματικός πλούτος. Η εσωτερική αφθονία που δεν μετράται σε χρήματα.

Η βαθιά αίσθηση τιμής, αξιοπρέπειας και ευθύνης απέναντι στους άλλους. Το να κάνεις το σωστό χωρίς να σε ζητήσει κανείς.

Η κατάσταση νωθρότητας και νάρκης που εμποδίζει τη δράση. Αλλά και η γλυκιά λησμοσύνη.

Που ταυτόχρονα προκαλεί γλυκύτητα και πίκρα. Η βαθύτατη κατάσταση όπου χαρά και λύπη συνυπάρχουν.

Η ομορφιά, η ποιότητα που μας κάνει να σταματάμε. Εξωτερική και εσωτερική.

Η ανθρώπινη ψυχή, η αρχή ζωής και συνείδησης. Στον Πλάτωνα, το αθάνατο κέντρο του ανθρώπου.

Η συναισθηματική και πνευματική εκκαθάριση που φέρνει μια έντονη εμπειρία. Ο Αριστοτέλης τη διέκρινε στην τραγωδία.

Η πράξη του σκέπτεσθαι, η νοητική δραστηριότητα. Η δύναμη που κάνει τον άνθρωπο μοναδικό.

Πρόοδος, επιτυχία, καρποφόρο αποτέλεσμα εργασίας. Η επίτευξη που αξίζει.

Η κατάλληλη στιγμή, ο ευνοϊκός χρόνος για δράση. Ο χρόνος ως ευκαιρία, όχι ως ροή.

Η ελαφρότητα, η απουσία βάρους. Η ποιότητα του να κινείται κανείς χωρίς φορτίο.

Η κατάσταση αφηρημάδας, όταν ο νους περιπλανιέται μακριά από το παρόν.

Χάρισμα, το ιδιαίτερο εκείνο που κάποιος έχει και δεν μπορεί να εξηγηθεί. Θεϊκό δώρο.

Η ηθική και σωματική ανδρεία να αντιμετωπίσεις τον φόβο. Όχι η απουσία φόβου αλλά η υπέρβασή του.

Η ανακούφιση και η ανέφελη ανακούφιση που φέρνει η παρουσία κάποιου ή κάποιου λόγου.

Η πορεία που ακολουθεί κάτι ή κάποιος. Τελετουργική ακολουθία αλλά και η ροή της ζωής.

Η ύπαρξη χωρίς χρονικά όρια, η αιώνια διάρκεια. Το απόλυτο χρονικό βάθος.

Η οδυνηρή αγωνία της αναμονής ή της αβεβαιότητας, και ο αγώνας της ψυχής στις κρίσιμες στιγμές.

Εσωτερική αναταραχή ή εξωτερική διατάραξη. Η ανησυχία που δεν αφήνει τα πράγματα στη θέση τους.

Η βαθιά θρησκευτική συγκίνηση και κατάνυξη, η ψυχή που πληγώνεται από αγάπη ή θεϊκό δέος.

Η αδιάκοπη επιμονή σε έναν στόχο παρά τα εμπόδια. Η δύναμη που δεν λυγίζει.

Η έλλειψη γνώσης, αλλά και η αυτάρεσκη άγνοια που δεν θέλει να μάθει. Η φιλοσοφική πηγή της ταπεινοφροσύνης.

Η ιδιότητα του λεπτού, εκείνο που είναι πολύ ευαίσθητο ή προσεκτικά επεξεργασμένο.

Η εγκράτεια και η μετριοπάθεια, μια από τις τέσσερις καρδινάλιες αρετές. Το να μην υπερβαίνεις το μέτρο.

Η φήμη, η τιμή, η δόξα, αλλά και η θεολογική έννοια της θεϊκής λαμπρότητας.

Η αρμονία, η σύνθεση διαφορετικών στοιχείων σε ένα σύνολο. Στη μουσική, στις σχέσεις, στη ζωή.

Ο θάνατος, το τέλος της ζωής. Η μόνη βεβαιότητα που κάνει κάθε στιγμή σημαντική.

Το αρχαίο πλήκτρο όργανο που έδωσε το όνομά του σε κάθε χορδόφωνο. Σύμβολο της ποίησης και της μουσικής.

Το όνειρο, αυτό που βλέπουμε κοιμισμένοι, αλλά και αυτό που κυνηγάμε ξύπνιοι.

Η ξαφνική αποκάλυψη ή εκδήλωση κάτι βαθύτερου. Η στιγμή που το κρυμμένο γίνεται ορατό.

Η δυνατή, έντονη συγκίνηση που κινεί την ψυχή. Στη ρητορική, η συναισθηματική προσέγγιση του κοινού.

Η ψυχή, το μη υλικό μέρος του ανθρώπου. Αυτό που παραμένει όταν αφαιρεθούν όλα τα άλλα.

Αυτή που έχει μαύρα, σκοτεινά, εντυπωσιακά μάτια. Επίθετο που γίνεται ουσιαστικό από την παράδοση της ελληνικής ποίησης.

Η ψυχή, η αγάπη και η δημιουργικότητα που βάζεις σε αυτό που κάνεις. Να κάνεις κάτι με όλο σου το είναι, αφήνοντας μέρος του εαυτού σου σε αυτό.

Ο κήπος, ένας τόπος που φροντίζουμε για να ανθίσει. Μεταφορά για κάθε τι που απαιτεί αγάπη και υπομονή.

Ο νους και η ψυχή ως ενιαία δύναμη. Το άυλο που ζωογονεί, από άνεμος/πνοή ως έννοια ύψιστη.

Η ελευθερία, η απουσία δεσμών. Αλλά και η ικανότητα να επιλέγεις τα δικά σου δεσμά.

Η καρδιά, το σωματικό όργανο, αλλά και το κέντρο των συναισθημάτων και της βούλησης.

Η καθημερινή ζωή και τα έργα της. Αλλά και η αίσθηση ότι η μέρα που τρέχει δεν θα ξαναρθεί.

Γεμάτος λύπη, βαρύς από θλίψη. Ένα επίθετο που περιγράφει τη θλίψη ως σωματική παρουσία.

Η ποιότητα του λεπτού, του διακριτικού, του αόρατου στη λεπτομέρεια. Η τέχνη του μη προφανούς.

Φαρμακερή παγίδα, αρχικά δηλητηριασμένη τροφή για ζώα, και μεταφορικά κάτι που καταστρέφει αθόρυβα.

Η αγάπη για τον ξένο, η υποδοχή και η περιποίηση. Ιερό καθήκον στην αρχαία Ελλάδα, εγγυημένο από τον Δία.

Η απουσία λόγου που ακούγεται πιο δυνατά από τα λόγια. Σιωπή που φωνάζει.

Σωματικός ή ψυχικός πόνος, αλλά και ο μόχθος και η προσπάθεια. Στα ελληνικά ο "πόνος" είναι και η τιμή της εργασίας.

Η ηθική αυτογνωσία, η εσωτερική φωνή που κρίνει τις πράξεις μας. Το εσώτατο δικαστήριο του εαυτού.

Η παρατήρηση από ψηλά ή από μακριά, αλλά και η ονειροπόλος αναμονή που κοιτά τον ορίζοντα.

Αυτός που γυρίζει περίτεχνα, αλλά και ο λόγος που είναι περίπλοκος και παρακαμπτήριος.

Το να υπερβαίνεις τα μέτρα στην έκφραση ή στην πράξη. Στη ρητορική, η σκόπιμη μεγέθυνση για έμφαση.

Η εμπιστοσύνη, η πίστη ότι κάποιος ή κάτι είναι αξιόπιστο. Χτίζεται αργά, χάνεται γρήγορα.

Η αγάπη για την πατρίδα, βαθύτερη από τον απλό πατριωτισμό, πιο ήπια από τον εθνικισμό.

Η εκούσια απλότητα, το να έχεις λίγα και να αρκείσαι. Αρετή της μέτρησης που αναδεικνύει το ουσιαστικό.

Η ποιότητα του να είσαι αληθινός και γνήσιος, χωρίς προσωπείο, χωρίς παιχνίδι.

Σχετικός με τον έρωτα και την ερωτική αγάπη. Το πιο έντονο ανθρώπινο συναίσθημα.

Θαυμαστό γεγονός που ξεπερνά την αναμονή. Η αρχή της φιλοσοφίας κατά τον Αριστοτέλη.

Έντονη επιθυμία και ανυπομονησία για κάτι. Ο πόθος που σφίγγει την καρδιά.

Η σιωπή, η απουσία λόγων. Μια σιωπή μπορεί να λέει περισσότερα από χίλιες λέξεις.

Το φως, φυσικό και μεταφορικό. Η αντίθεση του σκοταδιού, η δυνατότητα να βλέπουμε.

Η απόλυτη σιωπή, η αποχή από κάθε ήχο ή λόγο. Σιγή που μπορεί να πει περισσότερα από λόγια.

Η αυθόρμητη χαρά, η ζωντάνια, η διάθεση για γλέντι και ζωή. Μια αυθεντική ελαφράδα που ξεσπάει χωρίς αιτία.

Ένα ερώτημα, μια ερώτηση που δεν έχει εύκολη απάντηση. Το σημείο εκκίνησης κάθε σκέψης.

Η ευτυχία ως κατάσταση αρμονίας με τον εαυτό και τον κόσμο. Βαθύτερη από τη χαρά, σταθερότερη από την ευχαρίστηση.

Η επιστροφή στην πατρίδα, ο νόστος του ταξιδευτή. Η ρίζα του "νοσταλγία".

Η ευθεία και σαφής έκφραση, η θέση του λόγου στη σωστή του θέση. Αλλά και η εγγύηση του λόγου.

Η μετάβαση από ένα σημείο σε άλλο, τοπική αλλά και χρονική. Η διάβαση που αλλάζει κάτι.

Η φιλοσοφική αμηχανία, η εγκατάλειψη σε ερώτηση χωρίς απάντηση. Αφετηρία κάθε αληθινής σκέψης.

Η φιλοσοφική κατάσταση της απόλυτης γαλήνης και απουσίας αναταραχής. Ο υπέρτατος στόχος των Επικούρειων.

Η έλλειψη ευαισθησίας ή οίκτου, αλλά και η σκληρότητα ως ανθεκτικότητα, ως δύναμη χαρακτήρα.

Η ανάμνηση, η θύμηση, το παρελθόν που επιστρέφει στο παρόν.

Ο ιερός τρόμος και θαυμασμός μπροστά σε κάτι υπέρτατο. Η εμπειρία του "sublime" στα ελληνικά.

Η βαθιά, γόνιμη θλίψη που συχνά γεννά δημιουργία. Η κατάσταση που κάνει τον άνθρωπο να σκέφτεται βαθύτερα.

Η αδυναμία επικοινωνίας, η απομόνωση. Να μην μπορείς να φτάσεις στον άλλον.

Η πρακτική σοφία, η ικανότητα να κρίνεις σωστά και να ενεργείς ανάλογα. Μία από τις τέσσερις αρχαίες αρετές.

Η αγκαλιά, η ζεστασιά των χεριών που αγκαλιάζουν. Η πιο θεμελιώδης ανθρώπινη επαφή.

Η παράκληση με ταπεινοφροσύνη, η έκκληση για έλεος ή βοήθεια. Αρχαία πράξη που αναγνώριζε την υπεροχή του άλλου.

Η πίστη στην αξία, αξιοπρέπεια και δυναμικό του ανθρώπου. Φιλοσοφική στάση που βάζει τον άνθρωπο στο κέντρο.

Η μάταιη φιλοδοξία για δόξα χωρίς ουσιαστική αξία. Η επιπολαιότητα που ντύνεται με μεγαλείο.

Πέρα από το μάτι ως αισθητήριο, στην ελληνική κουλτούρα είναι το "κακό μάτι", η ζήλια που βλάπτει.

Η αλήθεια, αυτό που είναι. Όχι αυτό που θέλουμε να είναι.

Έντονη χαρά και αγαλλίαση, η έκφρασή της σωματικά και πνευματικά. Κυρίως θρησκευτική αλλά και κοσμική.

Ο χρόνος χωρίς αρχή ή τέλος. Αλλά και η αίσθηση ορισμένων στιγμών που φαίνεται να ξεπερνούν τον χρόνο.

Η ζωή, το πιο απλό και πιο σύνθετο πράγμα που υπάρχει. Η ύπαρξη που αναπνέει.

Η παιδεία, η εκπαίδευση και η καλλιέργεια του πνεύματος. Περισσότερο από γνώση, σχηματισμός χαρακτήρα.

Η γαλήνη, η ηρεμία του νου και της ψυχής. Η ισορροπία που δεν χρειάζεται να φωνάξει.

Ο γλυκόπικρος πόνος για κάτι που πέρασε ή χάθηκε, ένα μέρος, μια εποχή, ένας κόσμος που δεν υπάρχει πια.

Το σύνολο των συναισθημάτων, η συναισθηματική κατάσταση. Η εσωτερική ζωή.

Η απομόνωση και η μοναξιά ενός ερημικού τόπου ή μιας ερημωμένης καρδιάς.

Η βαθιά μεταμέλεια και στροφή του νου, όχι απλώς "λυπάμαι" αλλά η εσωτερική μετατροπή που ακολουθεί.

Η πίστη ότι το καλύτερο είναι ακόμα μπροστά. Το τελευταίο που έφυγε από το κουτί της Πανδώρας.

Ο χωρισμός, η αποχαίρετιση. Η οδύνη του αποχαιρετισμού.

Αυτό που διαρκεί μόνο μια μέρα ή πολύ λίγο. Η θνητότητα των ωραίων στιγμών.

Η αγάπη, το βαθύτερο ανθρώπινο συναίσθημα. Από τον έρωτα ως τη φιλία και τη στοργή.

Η ικανότητα να αντιλαμβανόμαστε και να κατανοούμε πλήρως. Η γνώση που φτάνει βαθιά.

Η ζωντανή έξαψη και θέρμη για κάτι. Αρχικά σήμαινε "να έχεις θεό μέσα σου" (εν + θεός).